Z wyżej przytoczonych wypowiedzi wynika, że niechętny stosunek do filozofii, do spraw światopoglądowych, który ukształtował się wśród wielu partii socjaldemokratycznych II Międzynarodówki, znalazł kontynuatorów wśród niektórych radzieckich marksistów. Ich teorie wychodziły naprzeciw także tym tendencjom, które następnie znalazły swoje uwieńczenie w nurcie neopozytywistycznym. Podobnie jak neopozytywizm atakowały filozofię, jej problemy, w imię unaukowienia poznania, wyeliminowania z niego pseudoproblemów; sięgały także do argumentacji ideologicznej, dopatrując się w filozofii pozostałości starego świata eksploatatorskiego.
Interesujące, że uzasadnienia dla swego krytycznego stosunku do filozofii wymienieni autorzy doszukiwali się w stanowisku klasyków marksizmu. Czy takie postępowanie było zasadne, to już inna sprawa; jak się wkrótce okazało, spotkało się ze sprzeciwem i krytyką ze strony innych radzieckich marksistów. pożyczki chwilówki
Stanowisko Minina wywołało ożywioną dyskusję i zostało skrytykowane w literaturze radzieckiej, np. przez Kanatcziko-wa na łamach ?Prawdy" czy Rumija w ?Pod znamieniem marksizma".
| |
|