1) od greckiej, przedplatońskiej, materialistycznej filozofii i nauki poprzez platońską, idealistyczną dialektykę do naukowej logiki Arystotelesa, który po raz pierwszy postawił w sposób naukowy problem metody ?- w tym okresie konkretna wiedza naukowa i filozofia stanowią jedność;
2) od uniwersalnych systemów filozoficznych XVII i XVIII wieku powiązanych z nauką, poprzez krytycyzm Kanta do syntezy idealistycznej Hegla; nauka empiryczna i idealistyczna filozofia są od siebie oderwane, mimo że np. Kant i Hegel to encyklopedycznie wykształceni ludzie swoich czasów;
3) od uniwersalnego systemu idealistycznego Hegla, poprzez materializm feuerbachowski do materializmu dialektycznego Marksa, do syntezy materialistycznej nauki, opierającej się na metodzie dialektycznej. W ten sposób - konkluduje Kariew - rezultatem przeszło dwutysięcznego rozwoju filozofii jest postawienie w centrum uwagi metody badań . kredyt dla bezrobotnych
Interpretując więc znaną wypowiedź Engelsa, mówiącą o tym, co pozostaje z dotychczasowej filozofii w wyniku rozwoju nauk szczegółowych, Kariew uważa, że pozostaje właśnie problematyka metodologiczna. Stąd też w polemice z mechanicystami za sprawę najważniejszą uważa obronę metody dialektycznej.
W 1928 roku ukazał się trzeci tom zbioru artykułów, w którym autorzy, mechanicyści: Wasiljew, Rubanowski, Perelman i Wielikanow, poddali krytyce poglądy Stiepanowa i uznali wartość dialektyki heglowskiej dla pracy marksisty.
| |
|